Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

Η ηθική και πνευματική χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος είχε τραγικές συνέπειες για την ελληνική κοινωνία και τον φιλότιμο ελληνικό λαό. Η κοινωνία έχει διαλυθεί, η ανομία ξεκινάει από το ίδιο το κράτος διαφθείροντας τους πάντες. Η νεολαία βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση γιατί της έχουν ληστέψει τα όνειρα, τα οράματα και το μέλλον. Όσοι από τους πολιτικούς ιθύνοντες που σχετίζονται με το παλιό σύστημα δεν λήστεψαν τον δημόσιο πλούτο είτε είναι συνένοχοι διότι γνώριζαν αλλά σιώπησαν είτε είναι αφελείς και επομένως ανίκανοι να εκπροσωπούν τον ελληνικό λαό διότι δεν είδαν τις λεηλασίες που διαπράττονταν κάτω από την μύτη τους.  Κανένας από αυτούς δεν μπορεί πλέον να ισχυρίζεται ότι θα σώσει την πατρίδα που έχουν καταστρέψει με την ανικανότητα τους. Είναι ώρα για σαρωτικές αλλαγές και όχι απλά κοινωνικά «τσιρότα» για να συγκολλήσουν μία διαλυμένη πολιτεία και κοινωνικό ιστό. Είναι η ώρα της Αξιοκρατικής Κοινωνίας.

Η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Η διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα είναι ότι ο άνθρωπος κυριαρχεί στο περιβάλλον και το ελέγχει με την θέληση του για να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής του, αναπτύσσοντας ένα πνευματικά καθοδηγούμενο τεχνολογικό πολιτισμό. Αυτή είναι η πραγματική διαχρονική δύναμη του ανθρώπου όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά. Αυτήν την δύναμη και αξία πρέπει να καλλιεργεί ο άνθρωπος. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν ο ίδιος ο άνθρωπος κατανοήσει τις φυσικές δυνάμεις που τον περιβάλλουν και εναρμονισθεί με αυτές ειρηνικά και με πραγματική Γνώση και όχι απλά γνώσεις που είναι στείρες και συνονθύλευμα πληροφοριών. Η Γνώση αναπτύσσεται μόνο με την συνεχή εξέλιξη του ανθρώπου από το επίπεδο του ζώου σε ένα ανώτερο επίπεδο πνευματικής και πολιτιστικής ύπαρξης. Αυτό προϋποθέτει την ελευθερία της ατομικής δράσης μέσα σε ένα ευνομούμενο κοινωνικό πλαίσιο. Ο μόνος λόγος που οι άνθρωποι οργανώνονται σε κοινωνίες είναι για να υλοποιήσουν αυτόν τον σκοπό μέσω της αλληλοϋποστήριξης και αλληλεγγύης όλων των μελών της κοινωνίας χωρίς εξαίρεση. Έτσι ο καθένας ξεχωριστά μπορεί να αναπτύξει τα ταλέντα του και αξίες εκπληρώνοντας το δικό του πεπρωμένο με απόλυτη ελευθερία μέσα σε ένα ευνομούμενο, αξιοκρατικό κοινωνικό περιβάλλον. Όταν αυτό επιτευχθεί τότε όλη η κοινωνία ευημερεί. 

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει την επαφή με τον ίδιο του τον εαυτό. Ζει χωρίς σκοπό και όραμα. Απλά καταναλώνει, ρυπαίνει και καταστρέφει ζώντας στο επίπεδο του ανθρώπου-ζώου και όχι του ανθρώπου-πνεύματος. Η παγκόσμια κρίση που βιώνουμε όλοι μας δεν είναι οικονομική αλλά πρωτίστως ηθική, πολιτιστική και πνευματική. Οι σύγχρονες κοινωνίες καθοδηγούνται από τα ένστικτα της απληστίας, του φόβου και της ματαιοδοξίας. Και τα τρία αυτά ένστικτα καλλιεργούνται και προωθούνται  από χρεοκοπημένες και απάνθρωπες ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες που πρεσβεύουν την διχόνοια, βία, αντιπαλότητα, άγνοια και αναξιοκρατία. Όχι την ομόνοια, ειρηνική συνύπαρξη, συνεργασία, γνώση και αξιοκρατία. Εκπροσωπούν τον υλισμό, την κατανάλωση, υποβάθμιση και καταστροφή  του περιβάλλοντος, του ζωικού και φυτικού βασιλείου και του ίδιου του πλανήτη Γη. Βασίζονται στο χάος και το σκοτάδι, όχι στην τάξη, ισορροπία και το φως. Το αποτέλεσμα είναι η ανθρωπότητα να βαδίζει ολοταχώς προς την καταστροφή παρασύροντας δικαίους και αδίκους έχοντας οργανωθεί σε αναξιοκρατικές κοινωνίες που ακολουθούν τον φυσικό νόμο της ζούγκλας. Την επικράτηση των ισχυρών, τον πόλεμο, την λεηλασία των φυσικών πόρων και την συσσώρευση ποσότητος υλικού πλούτου χωρίς όμως ποιότητα ζωής. Όλα αυτά δεν έγιναν τυχαία. Είναι το τέλος του δρόμου μίας κοινωνικής εξελικτικής πορείας που έχει αρχίσει εδώ και πάνω από 300 χρόνια και η οποία βασίσθηκε στον σκοταδισμό και την διαφθορά των ανθρωπίνων συνειδήσεων.

Η ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Τα τελευταία 300 χρόνια οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν μπει σε μία νέα φάση ανάπτυξης και αναδιοργάνωσης. Τα παλιά φεουδαρχικά καθεστώτα και οι «ελέω θεού» βασιλείες άρχισαν να καταρρέουν. Η βιομηχανική επανάσταση και η διεθνοποίηση του εμπορίου δημιούργησαν μία νέα κοινωνική τάξη. Αυτή η νέα τάξη παρεμβλήθηκε μεταξύ των τάξεων των εργατών, αγροτών και δουλοπάροικων «μουζίκων» της Ευρώπης, Ρωσίας και των αποικιών των αποικιοκρατικών, ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της αριστοκρατικής φεουδαρχίας η οποία σε συνεργασία με τις οργανωμένες θρησκείες τις εκμεταλλεύονταν για αιώνες. Αυτή η νέα αστική τάξη εμπόρων και τεχνοκρατών της βιομηχανικής ανάπτυξης απαίτησε την εξουσία. Η ίδρυση του αγγλικού κοινοβουλίου, του αγγλικού εμφυλίου πολέμου, του αμερικανικού πολέμου ανεξαρτησίας, της γαλλικής επανάστασης, της κομμούνας των Παρισίων, της Ρωσικής επανάστασης του 1917 και του πραξικοπήματος των μπολσεβίκων τον ίδιο χρόνο, μαζί με τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και φασιστική Ιταλία δεν ήταν τίποτα άλλο από την βίαιη ανατροπή των παλαιών κοινωνικών δογμάτων και την απόπειρα των σύγχρονων κοινωνιών να αναδιοργανωθούν σε νέες βάσεις. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι τον 20^ο αιώνα ήταν επίσης ένα σύμπτωμα αυτής της βίαιης ανατροπής των παλιών κοινωνιών.

Η νέα τάξη εμπόρων και βιομηχανικών τεχνοκρατών όμως δημιούργησε τους δικούς της «τσάρους», «φεουδάρχες» και απολυταρχικούς άρχοντες. Η ραγδαία ανάπτυξη της καταναλωτικής κοινωνίας είχε δύο σημαντικές παρενέργειες για τις ανθρώπινες κοινωνίες αλλά και πιο σημαντικά για τον ίδιο τον πλανήτη Γη. Συγκέντρωσε αμύθητα πλούτη σε λίγες οικογένειες και κοινωνικές ομάδες ενώ ταυτόχρονα άρχισε να καταστρέφει την οικολογική ισορροπία του πλανήτη εξαντλώντας τους φυσικούς πόρους και μολύνοντας με τα τοξικά υποπροϊόντα των βιομηχανιών φυτά, ζώα, ανθρώπους και περιβάλλον. Αυτή η νέα τάξη «ολιγαρχών» άρχισε να προωθεί την ψευδαίσθηση της «δημοκρατίας» και κοινωνικής ελευθερίας ελέγχοντας τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και εξαγοράζοντας συνειδήσεις. Στην πραγματικότητα όλα τα υποτιθέμενα «δημοκρατικά» κοινοβουλευτικά συστήματα και η έκφραση του «κυρίαρχου» λαού αποτελούν την διαιώνιση της ανθρώπινης εκμετάλλευσης και υποδούλωσης του ατόμου στην νέα τάξη πραγμάτων με νέους τρόπους.

Η σύγχρονη υποδούλωση του ατόμου είναι πολύ πιο έντεχνη, αποτελεσματική και απάνθρωπη από ότι ήταν στο παρελθόν. Είναι αφανής και γίνεται με την συναίνεση του ίδιου του ατόμου μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο που νομίζει ότι ελέγχει το ίδιο μέσω της πρωτοφανούς κοινωνικής απάτης των κομμάτων και των εκλογών. Στην πραγματικότητα ο απλός άνθρωπος δεν έχει καμία ελπίδα να καθορίσει και να ελέγξει το πεπρωμένο του με αυτό τον τρόπο διότι πολύ απλά όποιους και αν εκλέξει είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ταυτόχρονα η νέα τάξη ολιγαρχών έχει πείσει τον άνθρωπο για την ορθότητα της καταναλωτικής κοινωνίας, την άλογη συσσώρευση υλικών πραγμάτων και την ανάγκη της υπερπαραγωγής-υπερκατανάλωσης και υπερρύπανσης του πλανήτη.

Ο σύγχρονος «βιομηχανοποιημένος»  άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται τόσο για την πνευματική του ανάπτυξη και την καλλιέργεια νου, ψυχής και σώματος. Ούτε για αξίες και την ηθική τάξη πραγμάτων. Δεν καταναλώνει για να ζήσει. Ζει για να καταναλώνει ως ένα νέο είδος παγκοσμιοποιημένου τρωκτικού που μανιωδώς προσπαθεί να καταστρέψει τον πλανήτη Γη και μαζί με αυτόν και τον ίδιο του τον  εαυτό. Η νέα τάξη πραγμάτων είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνη γι’ αυτή την διαφθορά και εξαθλίωση των ανθρωπίνων συνειδήσεων. Δεν ελέγχει μόνο την παγκόσμια οικονομία και τους πόρους του πλανήτη. Για να μπορεί να εξουσιάζει ελέγχει και την παιδεία, πανεπιστήμια και καθοδηγεί τις επιστημονικές έρευνες για να «επιβεβαιώνουν» τις αρχές και ψευδο-επιστημονικές ανακαλύψεις που συμφέρουν την ίδια. Προωθεί τις ψυχοσωματικές παθήσεις μέσω της απάνθρωπης κοινωνικής και οικονομικής εκμετάλλευσης που έχει ως μόνο σκοπό το κέρδος και την συσσώρευση πλούτου και όχι την ψυχοσωματική αναβάθμιση του ανθρώπου.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Η συνεχής εξέλιξη του ανθρώπου δεν μπορεί παρά να οδηγήσει αναπόφευκτα στην παγκοσμιοποίηση και διεθνοποίηση της κοινωνίας. Αυτό είναι δεδομένο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει και να δημιουργήσει πολιτισμό μόνος του. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να κάνει το ίδιο. Το ζητούμενο είναι πάνω σε ποιες βάσεις θα δημιουργηθεί η νέα παγκοσμιοποιημένη πανανθρώπινη κοινωνία. Θα είναι «σκοτεινή» η «φωτεινή» παγκοσμιοποίηση;. Εξαρτάται προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί ο ίδιος ο άνθρωπος ατομικά και συλλογικά. Σήμερα περισσότερο από ποτέ υπάρχει η ζωτική ανάγκη και είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναθεωρήσει ο άνθρωπος την σχέση του με τους συνανθρώπους του και το κοινωνικό σύνολο. Αυτό πρέπει να γίνει χωρίς δογματισμούς, προκαταλήψεις και φανατισμούς. Σήμερα περισσότερο από ποτέ υπάρχει η ανάγκη για μία νέα τάξη πραγμάτων και κοσμοθεωρία η οποία θα επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, την προσωπική του ελευθερία, αξιοπρέπεια και δικαίωμα να καθορίσει το πεπρωμένο του ο ίδιος, όπως αυτός το επιθυμεί και το αντιλαμβάνεται χωρίς την απάνθρωπη επιβολή στην ύπαρξη του κοινωνικών περιορισμών, δογμάτων και «εξ’αποκαλύψεως» αληθειών.

Ο άνθρωπος πρέπει να απαιτήσει την ελευθερία του μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο που θα οργανωθεί σε νέες βάσεις με σκοπό να υποστηρίξει την ανθρώπινη προσπάθεια για προσωπική ανάπτυξη, ψυχική καλλιέργεια και την δημιουργία ενός ανώτερου πνευματικού και όχι μόνο τεχνολογικού πολιτισμού. Η ανάπτυξη του τελευταίου αν δεν ισορροπείται από την ταυτόχρονη ανάπτυξη του πρώτου έχει μόνο ολέθριες συνέπειες στις ανθρώπινες κοινωνίες όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά επανειλημμένως. Ο απόλυτα υλιστικά σκεπτόμενος, τεχνολογικά ανεπτυγμένος αλλά χωρίς πνευματική καλλιέργεια άνθρωπος απλώς έχει μεγαλύτερες δυνατότητες να εξοντώσει τον συνάνθρωπο του-και τον ίδιο του τον εαυτό-από ότι στο παρελθόν. Οι πρόσφατοι παγκόσμιοι πόλεμοι του 20^ου αιώνα το απέδειξαν. Η ισορροπημένη πνευματική και τεχνολογική ανάπτυξη του ανθρώπου δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί μέσα από τις υπάρχουσες κοσμοθεωρίες, πολιτικά συστήματα και σύγχρονες κοινωνικές δομές. Όλα αυτά υποστηρίζουν και προωθούν την υποδούλωση του ανθρώπου στο κοινωνικό σύνολο το οποίο όμως ελέγχεται, καλλιεργείται και κατευθύνεται από τις αφανείς δυνάμεις της νέας τάξης πραγμάτων και της διεθνούς ολιγαρχικής πλουτοκρατίας. Αυτό εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους.

Η διεθνής προπαγάνδα από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ έχουν ως σκοπό να προωθήσουν την διχόνοια, ανταγωνισμό και πανανθρώπινη σύρραξη και όχι την πανανθρώπινη ειρήνη, συναδελφοσύνη και αλληλεγγύη. Οι ξεπερασμένες και αποτυχημένες κοσμοθεωρίες του παρελθόντος έχει πλέον αποδειχθεί ότι είναι στείρες και καταστροφικές. Είναι βυθισμένες στο σκοτάδι και στο αίμα των παγκοσμιοποιημένων συρράξεων που οι ίδιες προωθούν με το πρόσχημα της «κοινωνικής και ιστορικής αναγκαιότητος» και ψευδο-ιδανικών. Οι συνθήκες έχουν  πλέον ωριμάσει για την νέα κοσμοθεωρία και τάξη πραγμάτων που θα οδηγήσει τις ανθρώπινες κοινωνίες με ασφάλεια στην προόδο και πολιτισμική ανάπτυξη της τρίτης χιλιετίας. Αυτή η κοσμοθεωρία επιβεβαιώνει την αρχική συμφωνία του ανθρώπου με το κοινωνικό σύνολο.

«Ο μόνος σκοπός που οργανώνονται οι άνθρωποι σε κοινωνίες είναι για να μπορέσουν με ασφάλεια και μέσω της αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης όλων των μελών μεταξύ τους να αναπτύξει ο κάθε ένας ξεχωριστά τον δικό του εαυτό και να εκπληρώσει το δικό του πεπρωμένο και όχι να υποδουλωθεί στο κοινωνικό σύνολο. Αυτή η κοσμοθεωρία είναι η Αξιοκρατική Κοινωνία.» 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ

Όλα τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα έχουν ημερομηνία λήξης που έχει παρέλθει προ πολλού. Καπιταλισμός, κομμουνισμός, σοσιαλισμός, κέντρο, αριστερά, δεξιά, φιλελευθερισμός, νεο-φιλελευθερισμός, φασισμός κ.ο.κ. είναι έννοιες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και τις ανθρώπινες αξίες. Αντιπροσωπεύουν ξενόφερτες ιδεολογίες και απόψεις που ασχολούνται κυρίως με το πώς θα μοιραστούν τα λάφυρα από την λεηλασία και καταστροφή του πλανήτη Γη και των οικοσυστημάτων της. Πώς θα διανεμηθούν τα υλικά προϊόντα της καταναλωτικής κοινωνίας και όχι πώς θα αναβαθμισθεί η ποιότητα της ζωής του ανθρώπου και της κοινωνίας. Οι οικονομικές θεωρίες που πρεσβεύουν δεν έχουν σχέση με την ποιοτική βασική και ζωτική οικονομία αλλά την καταναλωτική.

Το παγκόσμιο χρηματο-οικονομικό σύστημα δεν είναι τίποτα άλλο από ένας κολοσσιαίος τζόγος κερδοσκόπων που ποντάρουν με τα προϊόντα του μόχθου ολόκληρων εθνών και λαών με μόνο σκοπό το κέρδος και όχι την ποιοτική οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία της ανθρωπότητας. Ελέγχουν και χρησιμοποιούν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα όχι για να βοηθήσουν στην χρηματοδότηση και ανάπτυξη της πραγματικής, ζωτικής, βασικής και ποιοτικής οικονομίας αλλά για να κερδοσκοπήσουν και να ληστέψουν τον ιδρώτα, εργασία και κόπο των λαών. Προωθούν τραπεζικά «προϊόντα», «επενδυτικές ευκαιρίες» και «παράγωγα» τιτλοποιόντας εθνικούς πλούτους και εισοδήματα και προεξοφλώντας σαν παγκόσμια γραφεία τζόγου και στοιχημάτων μελλοντικές οικονομικές «αποδόσεις» και οικονομική ανάπτυξη ολόκληρων εθνών και ηπείρων.  Μόνο που αυτές οι οικονομικές επιδόσεις και ανάπτυξη είναι τόσο ευμετάβλητες, απροσδιόριστες και αβέβαιες όσο και η κατεύθυνση του ανέμου και το μετεωρολογικό δελτίο πρόγνωσης του καιρού. Όλες σχεδόν βασίζονται στην παραγωγή και κατανάλωση άχρηστων και φθοροποιών για την ψυχοσωματική υγεία του ανθρώπου αλλά και του οικοσυστήματος υλικών προϊόντων.

Με βάση αυτή την «τετράγωνη» οικονομική λογική οι νέοι παγκόσμιοι «άρχοντες» δανείζουν χώρες για να ξοδεύουν σε αυτά τα άχρηστα καταναλωτικά προϊόντα περισσότερα από ότι παράγουν με ένα και μόνο σκοπό. Να τις υπερ-χρεώσουν και να τις υποδουλώσουν οικονομικά ως νέους, σύγχρονους δουλοπάροικους που όμως τώρα νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι.  Βρίσκονται δηλαδή σε χειρότερη θέση από ότι στο παρελθόν διότι ο εχθρός τώρα είναι αόρατος και μεταμφιεσμένος και έχει δημιουργήσει μία εικονική κοινωνική πραγματικότητα. Μία κοινωνική και οικονομική εξαπάτηση παγκοσμίων διαστάσεων.

Αυτό το παγκοσμιοποιημένο χρηματο-οικονομικό τερατούργημα υποστηρίζεται από την άγνοια, την ανοησία και την παντελή έλλειψη κοινής λογικής και κριτικής ικανότητος όλων χωρίς εξαίρεση των πολιτικών και των συστημάτων, ιδεολογιών και κοσμοθεωριών που εκπροσωπούν. Καμία από αυτές τις ιδεολογίες, κοσμοθεωρίες και πολιτικά συστήματα δεν υποστηρίζει και δεν προωθεί την αναβάθμιση της ανθρώπινης ύπαρξης και του κοινωνικού συνόλου. Καμία από αυτές δεν έχει σχέση με το ελληνικό πνεύμα και πολιτισμό και τις πανανθρώπινες αξίες που ο ελληνικός πολιτισμός ανέπτυξε και μοιράστηκε γενναιόδωρα με την ανθρωπότητα. Η απόδειξη είναι η παγκόσμια πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση που αναπόφευκτα θα επιδεινωθεί με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλους μας, δικαίους και αδίκους. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να δώσει το παράδειγμα ξανά στην υπόλοιπη ανθρωπότητα για το πως μπορούμε όλοι να ζήσουμε και να ευημερήσουμε αξιοκρατικά. Έφτασε η ώρα της νέας παγκόσμιας αναγέννησης.

Η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες που κυριαρχούν στην ανθρωπότητα τα τελευταία 150 χρόνια είναι αντίθετα σε κάθε φυσική τάξη πραγμάτων, παράλογα και απάνθρωπα. Ως αποτέλεσμα έχουν καταντήσει τον πλανήτη Γη μία κόλαση αντί για ανθρώπινο παράδεισο που θα μπορούσε να είναι. Ο κομμουνισμός/σοσιαλισμός επιχειρεί να «μαζοποιήσει», να ισοπεδώσει και να «αγγελοποιήσει» τους λαούς στο όνομα μίας ασυνάρτητης και ανύπαρκτης «ιστορικής αναγκαιότητος» και «διαλεκτικού υλισμού». Εξαναγκάζει τους άξιους και ικανούς να αισθάνονται «παρείσακτοι» και ένοχοι για το ότι μπορούν να δημιουργήσουν. Να «κοπούν» στο μέγεθος των λιγότερο άξιων και ικανών και να μοιραστούν τα πάντα με το «έτσι θέλω». Αφού δεν μπορούν να ευημερούν όλοι στον ίδιο βαθμό, δεν πρέπει να ευημερεί κανένας περισσότερο από τον άλλον. Επειδή αυτή η προκρουστική θεώρηση δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί εθελοντικά σε μία ελεύθερη κοινωνία λογικών και αξιοκρατικών ανθρώπων ήταν αναπόφευκτο οι «λαικές σοσιαλιστικές δημοκρατίες» να μην είναι τίποτα άλλο από στυγνά, εγκληματικά και απολυταρχικά καθεστώτα που ευθύνονται για την μαζική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Σε αυτούς τους «σοσιαλιστικούς παραδείσους» οι πρώτοι μεταξύ ίσων έγιναν οι πιο ικανοί δολοπλόκοι και στυγεροί μαζικοί φονιάδες όπως ο Στάλιν, ο Μάο και  οι τριτοκοσμικοί «σοσιαλιστές» δικτάτορες. Οι αξιωματούχοι των κομμουνιστικών/σοσιαλιστικών κομμάτων απολαμβάνουν τα υλικά πλούτη και ταξικά προνόμια που στερούνται οι «αταξικές», «απελευθερωμένες», «πλατιές, λαϊκές μάζες». Όπως συνήθιζε να κομπάζει ο σοσιαλιστής δικτάτορας της Αλβανίας Εμβέρ Χότζα. «Έχω μία επιχείρηση με 2 εκατομμύρια εργάτες». Δηλαδή την Αλβανία.

Ο καπιταλισμός και φιλελευθερισμός όμως αποδείχθηκε το ίδιο και ίσως περισσότερο ύπουλος και καταστρεπτικός για την ανθρωπότητα. Η παιδιάστικη ψευδο-κοσμοθεωρία του Μαρξισμού/σοσιαλισμού μπορεί να έχει παρασύρει, παραπλανήσει και παγιδέψει πολλούς αφελείς από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Να έχει στις τάξεις της ψευδο-διανοούμενους του «σαλονιού» και της «πολυθρόνας» που υπηρετούν αυτή την χρεοκοπημένη ιστορικά και ηθικά κοινωνική και πολιτική θεωρία περισσότερο για δικούς τους λόγους προσωπικής διανοητικής ανεπάρκειας και ανάγκης βαθιάς ψυχανάλυσης «σκοτεινών» ενοχικών συμπλεγμάτων. Είναι όμως γεγονός ότι πολλά άτομα πιστεύουν ειλικρινά στην ανάγκη της λαϊκής συνύπαρξης, αλληλεγγύης και ειρηνικής συνεργασίας. Είναι έντιμα και αγωνιστές. Απλά είναι ταυτόχρονα παραπλανημένα και εξαπατημένα. Ο καπιταλισμός πιο έντεχνα έχει εξαπατήσει τους πιο άξιους και ικανούς προωθώντας την ψευδαίσθηση της «ελευθερίας» και ατομικής δράσης μέσα από «δημοκρατικές» διαδικασίες. Προωθώντας τα τρία ποταπά ένστικτα της ανθρώπινης φύσης, τον φόβο, την απληστία και την ματαιοδοξία έχει καταφέρει να «μαζοποιήσει» και να ισοπεδώσει τους λαούς με άλλο τρόπο, χειρότερο και ίσως  πιο απάνθρωπο από τον κομμουνισμό. Έχει παγιδεύσει τον άνθρωπο στο ανελέητο κυνηγητό υλικών πραγμάτων, εύκολου άλογου πλουτισμού, της υπερ-κατανάλωσης και της υπέρμετρης καταστροφής των οικοσυστημάτων του πλανήτη Γη. Έχει επίσης καταφέρει να παγιδεύσει την ανθρωπότητα στον φαύλο κύκλο της υπερ-κατανάλωσης, υπερ-παραγωγής και υπέρ-ρύπανσης του πλανήτη Γη. Αν μη τι άλλο ο καπιταλισμός σπρώχνει την ανθρωπότητα με μεγαλύτερη ταχύτητα στο χείλος του γκρεμού.

Η Αξιοκρατική κοσμοθεωρία βασίζεται και πηγάζει από προαιώνιες αλήθειες και αδιάσειστη πραγματικότητα. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Όταν οι άνθρωποι αναγνωρίσουν ότι όλοι έχουν αξίες που πρέπει και μπορούν να αναπτύξουν τότε δεν υπάρχει φθόνος για αυτούς που είναι άξιοι, ικανοί και  ευημερούν. Υπάρχει θαυμασμός, αναγνώριση και αποδοχή των δημιουργών, άξιων και ικανών ανθρώπων. Είναι αυτοί που θα δώσουν το παράδειγμα προς μίμηση, βοηθώντας τους συνανθρώπους τους να βελτιωθούν και να ανέβουν στο επίπεδο τους και όχι να κατέβουν αυτοί στο δικό τους. Αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά εθελοντικά, με απόλυτη ελευθερία σκέψης και δράσης αλλά σε ένα ευνομούμενο, αξιοκρατικό κοινωνικό πλαίσιο. Αυτό το κοινωνικό αξιοκρατικό πλαίσιο είναι ο σκοπός της Αξιοκρατικής κοινωνίας η οποία δυστυχώς ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να αναπτυχθεί πλήρως στην ανθρώπινη ιστορία. Είναι όμως μία πραγματικά ιστορική αναγκαιότητα και προϋποθέτει πραγματική και άμεση δημοκρατία.

Σε όλη την ιστορία τους οι ανθρώπινες κοινωνίες παλινδρομούσαν μεταξύ της οχλοκρατίας και της δικτατορίας. Από όλους τους πολιτισμούς της Γης μόνο ο ελληνικός αντιλήφθηκε σε βάθος και νωρίς το πρόβλημα και το δίλημμα μεταξύ της κοινωνικής συνοχής, τάξης και ευνομίας και την ανάγκη της ατομικής ελευθερίας και δράσης για την ανάπτυξη ενός ανώτερου πολιτισμού. Η έννοια της δημοκρατίας που γεννήθηκε στην Ελλάδα και δωρήθηκε στην ανθρωπότητα δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να καλλιεργηθεί και να ωριμάσει στον βαθμό που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα βιώσιμο πρακτικό κοινωνικό πρότυπο για όλους τους ανθρώπους. Η παρακμή και η υποδούλωση της Ελλάδος ανέστειλε αυτό το κοινωνικό πείραμα και διαδικασία για πολλούς αιώνες.  Οι δυτικές κοινωνίες δανείστηκαν από την Ελλάδα τις έννοιες της δημοκρατίας και της ατομικής ελευθερίας μέσα από συλλογική κοινωνική δράση αλλά τις διέφθειραν και τις παραμόρφωσαν σε βαθμό που έγιναν αγνώριστες. Οι σύγχρονοι ισχυρισμοί ότι τα κοινοβουλευτικά συστήματα αποτελούν δημοκρατικά πολιτεύματα είναι μία κοινωνική απάτη. Όλα αυτά οργανώνονται από τις σύγχρονες ολιγαρχίες και χρηματοδοτούνται από αυτές. Μόνο άτομα που είναι υπάκουα και εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους μπορούν να ευδοκιμήσουν μέσα σε αυτά και να αναλάβουν θέσεις εξουσίας.

Ο κοινοβουλευτισμός αναπτύχθηκε στην Αγγλία για να μπορούν οι φεουδάρχες και οι ευγενείς τιτλούχοι να ελέγχουν την εξουσία του βασιλιά και να μοιράζονται έτσι πιο «δίκαια» τα λάφυρα από την λεηλασία του κόπου και του ιδρώτα των εργατών και αγροτών. Μέχρι πρόσφατα, τον 19^ο και αρχές του 20ου αιώνα σε πολλές «δημοκρατίες» οι γυναίκες και όσοι πολίτες δεν είχαν περιουσιακά στοιχεία δεν μπορούσαν καν να ψηφίσουν. Σήμερα, η ύπαρξη των κομμάτων καθ’ ορισμόν διχάζει την κοινωνία και την πολώνει σε διάφορα συμφέροντα. Αυτό είναι παράλογο, στείρο, αντιφατικό και αντι-παραγωγικό. Σπέρνει τους σπόρους για την κοινωνική εξαθλίωση, σπαραγμό, φαυλοκρατία, αναξιοκρατία και διχόνοια. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν διαφορετικοί στόχοι και συμφέροντα μέσα σε ένα ενιαίο κοινωνικό σύνολο. Κανένας πολίτης ουσιαστικά δεν έχει την παραμικρή εξουσία και δυνατότητα ελέγχου των πράξεων ακόμα και αυτών των κομμάτων που ο ίδιος ψηφίζει. Συνεχίζει να ψηφίζει τα ίδια πρόσωπα και οργανωμένα συμφέροντα κάθε τέσσερα χρόνια, να εξαπατάται και να προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα ψηφίζοντας άλλους «συνδυασμούς» που όμως για να μπορούν να βγουν στο προσκήνιο πάλι κάποια οικονομικά συμφέροντα πρέπει να τους στηρίξουν και να τους προωθήσουν. Αυτή η ψευδαίσθηση και η αυταπάτη του απλού ανθρώπου ότι δήθεν είναι «ο κυρίαρχος λαός» βασίζεται στην ανθρώπινη άγνοια, ματαιοδοξία, απληστία και συστηματική παραπληροφόρηση.

Η Αξιοκρατική Κοινωνία εξασφαλίζει την εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας και μεταθέτει την ευθύνη της εξουσίας και της κοινωνικής συνοχής στον απλό πολίτη ο οποίος τώρα γίνεται απόλυτα υπεύθυνος για τις  επιλογές και τα αποτελέσματα των πράξεων του. Ο πολίτης της Αξιοκρατικής Κοινωνίας είναι ο Αξιοκρατικός ’νθρωπος, ο άνθρωπος της τρίτης χιλιετίας. Ο Αξιοκρατικός ’νθρωπος έχει σπάσει τα δεσμά της άγνοιας και έχει αφυπνισθεί σε μία προαιώνια αλήθεια και ιστορική πραγματικότητα. Αυτή είναι ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και δεν έχουν στην ουσία τίποτα που να τους χωρίζει. Αντίθετα έχουν πολλά που τους ενώνουν. Ότι οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων βρίσκονται μόνο στο επίπεδο της προσωπικότητος και ατομικότητος και δεν είναι μόνο σεβαστές αλλά και χρήσιμες. Ο πολιτισμός αναπτύσσεται και η ανθρωπότητα προοδεύει κυρίως όταν υπάρχει ποικιλία απόψεων και προοπτικών και όχι με την ισοπέδωση και «μαζοποίηση» των συνειδήσεων και πεπρωμένων. Ότι ο πραγματικός πλούτος του ανθρώπου δεν είναι η άσκοπη και παράλογη ποσότητα συσσώρευσης συνήθως άχρηστων υλικών προϊόντων αλλά η ποιότητα αυτών των υλικών πραγμάτων και κατά πόσο αυτή προάγει την πολιτιστική και πνευματική του ανάπτυξη. Ότι η πραγματική ευτυχία και ευεξία, ο πραγματικός ακίβδηλος «θησαυρός» που έχουμε όλοι είναι η εσωτερική ισορροπία, αρμονία και καλλιέργεια και όχι η ικανότητα και ξέφρενη επιδίωξη «τρωκτισμού» και πιθηκιστικής επίδειξης υλικού πλούτου. Ότι όλοι οι άνθρωποι ταυτόχρονα είναι ίσοι στο πνευματικό επίπεδο και στην ανάγκη να αναπτύξουν έναν ανώτερο πνευματικό και πολιτιστικό εαυτό βοηθώντας τους συνανθρώπους τους να κάνουν το ίδιο. Ότι αυτό το δικαίωμα απαιτεί ελευθερία ατομικής δράσης και άποψης και είναι ιερό και απαραβίαστο. Ότι δεν υπάρχουν ανάξιοι άνθρωποι, μόνο ανάξια πολιτικά συστήματα, ιδεολογίες και σκοτεινές κοσμοθεωρίες που προωθούν την υποδούλωση του ανθρώπου και την αναξιοκρατία. Ο Αξιοκρατικός ’νθρωπος είναι η ανώτερη μορφή ανθρώπινης ύπαρξης στην τρίτη χιλιετία.

Η  Αξιοκρατική Κοινωνία είναι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητος για να αναπτυχθεί και να ζήσει ειρηνικά στον πλανήτη Γη, κληροδοτώντας ένα καλύτερο μέλλον στους απογόνους της.  Πιο σημαντικά η Αξιοκρατική Κοινωνία μπορεί να εφαρμοσθεί άμεσα και παγκόσμια γιατί σήμερα υπάρχει ο τρόπος για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Μετά την ανακάλυψη της φωτιάς και την εφεύρεση του τροχού, ο τρίτος σημαντικότερος σταθμός της ανθρώπινης εξέλιξης είναι το διαδίκτυο. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι άνθρωποι μπορούν να ανταλλάσσουν ιδέες σε όλο τον πλανήτη με την ταχύτητα του φωτός. Αυτή είναι μία τεράστια δύναμη για κακό αλλά και για καλό. Για την διαιώνιση της διαφθοράς και της δουλείας η της πνευματικής εξέλιξης και ελευθερίας. Εξαρτάται απόλυτα από το τι επιθυμεί να κάνει ο άνθρωπος. Το τι επιθυμεί να κάνει εξαρτάται απόλυτα από το τι πιστεύει για τον εαυτό του και τον συνάνθρωπο του. Πως θέλει να ζήσει. Ως ένα άβουλο καταναλωτικό ζώο βυθισμένο στο σκοτάδι της προκατάληψης, του δογματισμού και του φανατισμού ή ως ένα πνευματικό ον με ηθική και αξίες.

Ότι και αν αποφασίσει ο άνθρωπος, πρέπει να είναι καθαρά δική του επιλογή, απόφαση και πράξη. Δεν πρέπει να του επιβληθεί από δυνάμεις «εκ των άνω». Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα σε ένα αξιοκρατικό πλαίσιο άμεσης, πραγματικής δημοκρατίας και ατομικής ελευθερίας. Αυτό το εξασφαλίζει μόνο η οργάνωση της κοινωνίας σε αξιοκρατικές βάσεις σύμφωνα με την νέα αντίληψη των πραγμάτων. Η Αξιοκρατική Κοινωνία θα πρέπει να αναδιοργανώσει τις ανθρώπινες σχέσεις και δραστηριότητες πάνω σε αυτές τις διαχρονικές αρχές, αξίες, λογική και ιστορική πραγματικότητα. Όλα αυτά θα πρέπει να εκφρασθούν μέσα από πολιτική και κοινωνική οργάνωση και δράση που είναι και ο λόγος ύπαρξης του Ελληνικού Αξιοκρατικού Κινήματος. Αυτή η οργάνωση και δράση αγγίζει κάθε πτυχή της ανθρωπίνης ύπαρξης, την αναθεωρεί και την βάζει σε νέες βάσεις.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η παγκόσμια οικονομία είναι βασισμένη σχεδόν αποκλειστικά στον άλογο καταναλωτισμό, προϊόντα «μιας χρήσης», την σπατάλη και την καταστροφή των φυσικών πόρων του πλανήτη Γη. Αυτό είναι εμφανές ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί διότι οι φυσικοί πόροι δεν είναι ανεξάντλητοι. Επομένως η χρεοκοπία της οικονομίας του καταναλωτισμού είναι ήδη δεδομένη αλλά τα κέντρα εξουσίας την αναβάλουν με τεχνητά λογιστικά μέσα και συνεχή αναδιανομή του περιορισμένου πλούτου μεταξύ προνομιούχων κρατών αλλά και κοινωνικών ομάδων. Το αποτέλεσμα είναι το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού να έχει τον περισσότερο πλούτο ενώ τα 4/5 να ζουν σε εξαθλίωση, ανέχεια και πείνα. Ταυτόχρονα ακόμα και στα ανεπτυγμένα κράτη το χάσμα μεταξύ πολύ πλουσίων και πολύ φτωχών αυξάνεται ραγδαία. Αυτό το οικονομικό τερατούργημα είναι αντίθετο σε κάθε έννοια φυσικής αλλά και ανθρώπινης δικαιοσύνης και λογικής και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο και παγκόσμια οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

Υπάρχουν τρεις κυρίως κατηγορίες οικονομίας.

• Η θεμελιώδης ζωτική και ποιοτική οικονομία που έχει ως σκοπό την πλήρη κάλυψη των βασικών και απαραιτήτων αναγκών του ανθρώπου για μία αναβαθμισμένη ποιότητα ζωής.

• Η καταναλωτική μη ζωτική οικονομία που παράγει προϊόντα και υπηρεσίες και συνήθως δημιουργεί τεχνητές ανάγκες στον άνθρωπο μέσω της διαφήμισης και της παραπληροφόρησης για να τα αγοράσει.

• Η επιδεικτική οικονομία που παράγει προϊόντα και υπηρεσίες πολυτελείας και αφορά την επίδειξη πλούτου και αφθονίας μάλλον παρά τις βασικές, θεμελιώδεις ανάγκες του ανθρώπου.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

Οι καπιταλιστικές αλλά και οι κομμουνιστικές/σοσιαλιστικές κοινωνίες θεωρούν τον άνθρωπο ως ένα «εργαλείο» παραγωγής πλούτου. Απλώς ο καπιταλισμός είναι πιο ικανός να παράγει σε μεγαλύτερες ποσότητες τα προϊόντα που ο κομμουνισμός/σοσιαλισμός θέλει να μοιράζονται όλοι από κοινού σε μία ουτοπική, παράλογη και απάνθρωπη κοινωνία όπου ο άνθρωπος χάνει κάθε ατομικότητα, αξιοπρέπεια και κίνητρο για προσωπική ανάπτυξη. Και οι δύο προσεγγίσεις όμως είναι καταστρεπτικές για τον πλανήτη Γη και χωρίς οικολογική ή αξιοκρατική συνείδηση. Ταυτόχρονα χρησιμοποιούν τον άνθρωπο για παραγωγή πλούτου που δεν προωθεί την υγεία και την ποιότητα ζωής αλλά την άλογη κατανάλωση. 

Στον καπιταλισμό η ανεργία προωθείται και τεχνητά αλλά και συστεμικά για να υπάρχει ένα «ρεζερβουάρ» εργατών διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή για εξυπηρέτηση των αναγκών οικονομικής ανάπτυξης των πολυεθνικών που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία. Στον κομμουνισμό/σοσιαλισμό δεν υπάρχει ανεργία γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική ανάπτυξη αλλά ανέχεια, εξαθλίωση και αναξιοκρατία που προωθείται από το κόμμα και τους κομματικούς μηχανισμούς για υποδούλωση και υποταγή του πληθυσμού στην «κομματική γραμμή» και τα κρατικά οικονομικά προγράμματα.

Στην αξιοκρατική κοινωνία δεν υπάρχει ανεργία αλλά πλήρης απασχόληση και εργασία για όλους που είναι μία ιερή υποχρέωση που έχει κάθε κοινωνία προς τα μέλη της. Δεν υπάρχουν «κεφαλαιοκράτες εκμεταλλευτές»  και «εργάτες που τους εκμεταλλεύονται οι κεφαλαιοκράτες» αλλά επιχειρηματίες που εργάζονται επενδύοντας τα κεφάλαια τους και τις ενέργειες τους για να αναπτύξουν την επιχείρηση τους και εργαζόμενοι που «επιχειρούν» με την προσωπική τους εργασία, ταλέντα και ενέργειες για την ανάπτυξη της ίδιας επιχείρησης και την παραγωγή πλούτου για όλους. Και οι δύο θα πρέπει να συνεργάζονται συναδελφικά, ελεύθερα και δίκαια μέσα σε μία ευνομούμενη αξιοκρατική κοινωνία για να μπορούν να μοιράζονται τον πλούτο που παράγουν επίσης δίκαια και συναδελφικά.

Αν υπάρχει πλεόνασμα εργατικού δυναμικού κατά καιρούς η πολιτεία θα υποχρεούται να εξασφαλίζει παραγωγική απασχόληση για όσους το επιθυμούν στον δημόσιο τομέα αντί να σπαταλά πόρους σε επιδόματα ανεργίας που βλάπτουν την εθνική οικονομία και προωθούν την απελπισία και την αίσθηση της αναξιότητος στους ανέργους. Στην αξιοκρατική κοινωνία ο άνθρωπος δεν εργάζεται σαν σκλάβος όπως συμβαίνει στα καπιταλιστικά και κομμουνιστικά/σοσιαλιστικά συστήματα, αλλά απασχολείται δημιουργώντας πραγματική ποιότητα ζωής. αναπτύσσοντας τα ταλέντα του μέσα σε ένα υγιές, ευνομούμενο, οικολογικό περιβάλλον. Ταυτόχρονα οι ώρες εργασίας και απασχόλησης  μειώνονται σημαντικά χρησιμοποιώντας την τεχνολογία για αύξηση της οικολογικής, αξιοκρατικής και ποιοτικής παραγωγικότητος  και αφήνοντας ελεύθερο χρόνο στους πολίτες για ουσιαστική ψυχαγωγία, άσκηση και προσωπική ανάπτυξη. Οι μητέρες θεωρείται ότι έχουν πλήρη απασχόληση αναθρέφοντας τους αυριανούς πολίτες και πρέπει να αμείβονται ανάλογα για αυτό και μόνο, από την πολιτεία. Αυτό είναι το νέο αξιοκρατικό μοντέλο απασχόλησης.

ΠΑΙΔΕΙΑ

Οι καπιταλιστικές αλλά και οι κομμουνιστικές/σοσιαλιστικές κοινωνίες έχουν οργανώσει την παιδεία γύρω από τις ανάγκες της οικονομίας του καταναλωτισμού, του εθνικισμού, δογματισμού, αντιδραστικής διατήρησης κεκτημένων, της ψευδοθεωρίας της ταξικής «διαμάχης» και της εξυπηρέτησης των σκοπών και των συμφερόντων ξεπερασμένων και αποτυχημένων ιδεολογιών του διχασμού και της μισαλλοδοξίας. Το αποτέλεσμα είναι υπερεξειδικευμένοι εργάτες και υπάλληλοι ενός αρρωστημένου και χρεοκοπημένου συστήματος που στερούνται βασικής καλλιέργειας νου, ψυχής και σώματος και είναι απλά «κοινωνικές παραγωγικές μηχανές» σύμφωνα με τα καπιταλιστικά και μαρξιστικά δόγματα.

Η αξιοκρατική παιδεία θα είναι δωρεάν διαθέσιμη σε όλους ανεξαιρέτως εφ’όρου ζωής και θα προωθεί την παγκόσμια ιστορία, γεωγραφία, τέχνες, οικολογικές επιστήμες και οικολογική τεχνολογική ανάπτυξη και πραγματική, ουσιαστική καλλιέργεια νου, ψυχής και σώματος όλων των πολιτών. Θα προωθεί την παγκόσμια οικολογική συνείδηση, ειρήνη, πανανθρώπινη συναδελφοσύνη και πνευματική ανάπτυξη.

ΥΓΕΙΑ

Το παγκόσμιο σύστημα υγείας είναι στην πραγματικότητα «σύστημα ασθένειας» προωθώντας την διαιώνιση των παθήσεων και την  εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και δυστυχίας υποδουλώνοντας τον άνθρωπο στις παθήσεις. Αυτό εξυπηρετεί την συμβατική αντιμετώπιση της υγείας που είναι αντιδραστική, καθόλου προληπτική και άκρως συμπτωματολογική χρησιμοποιώντας αποκλειστικά το δίδυμο φάρμακο-χειρουργείο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αμύθητα κέρδη για τις βιομηχανίες της ασθένειας που προωθούν τα φάρμακα, ιατρικά μηχανήματα, νοσοκομεία και το ανάλογο υλικό. Οι πελάτες της βιομηχανίας της ασθένειας είναι οι άρρωστοι και όχι οι υγιείς πολίτες, επομένως δεν συμφέρει το υπάρχον σύστημα να υπάρχει ουσιαστική πρόληψη και φυσικές θεραπείες. Ταυτόχρονα οι συνεχώς άρρωστοι και εξασθενημένοι πληθυσμοί είναι ανίκανοι να αντιδράσουν στην παγκόσμια εκμετάλλευση τους.

Η αξιοκρατική κοινωνία δεν παραγνωρίζει τις προόδους της συμβατικής τεχνο-ιατρικής επιστήμης όταν αυτές βοηθούν τον άνθρωπο ουσιαστικά και κυρίως προληπτικά και όχι όταν τοξινώνουν τον οργανισμό και διαιωνίζουν τις παθήσεις προς όφελος των πολυεθνικών. «Ένα γραμμάριο πρόληψης ισοδυναμεί με ένα τόνο θεραπείας». Η μόνη ουσιαστική πρόληψη είναι η συνεχής αναβάθμιση της ψυχοσωματικής υγείας του ανθρώπου μέσω της σωστής νοοτροπίας, διατροφής και τρόπου ζωής. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα σε ένα οικολογικό και αξιοκρατικό πλαίσιο και ακολουθώντας τις ιπποκρατικές αρχές που δεν έχουν καμμία σχέση με την συμβατική επικράτηση της τεχνο-ιατρικής που προωθείται από τις πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες. «Απάντων ηγεμονικότερον Φύσις», «Φύσις νόσων ιατρός» και «Η τροφή να είναι το φάρμακο σου».

Το αξιοκρατικό σύστημα υγείας θα προωθεί την  ουσιαστική πρόληψη και θεραπεία με φυσικά μέσα και θα επαναξιολογήσει την χρησιμότητα της συμβατικής τεχνο-ιατρικής διατηρώντας αυτά τα στοιχεία της που είναι χρήσιμα και απορρίπτοντας αυτά που είναι φθοροποιά και άχρηστα για τον άνθρωπο. Η ψυχοσωματική υγεία του ανθρώπου είναι ιερή και επομένως η αξιοκρατική κοινωνία θα εξασφαλίσει ότι οι υπηρεσίες υγείας είναι απολύτως δωρεάν και προσβάσιμες σε όλους τους πολίτες ανά πάσα στιγμή.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Η Ελλάδα είναι μία πνευματική και πολιτιστική υπερδύναμη η οποία εξουσιάζει, διαπλάθει και καθοδηγεί σε μεγάλο βαθμό την ανθρώπινη σκέψη, πολιτισμό και ανάπτυξη για πάνω από 2.500 χρόνια. Όλοι οι λαοί πρέπει να προχωρούν μπροστά ατενίζοντας το μέλλον. Οι Έλληνες ατενίζοντας το παρελθόν. Εδώ και πάνω από 200 χρόνια ζούμε σε ένα νέο μεσαίωνα, πολύ σκοτεινότερο από τον προηγούμενο. Έφτασε η ώρα για την νέα πανανθρώπινη αναγέννηση που όπως και με την προηγούμενη θα βασίζεται στην αναβίωση σε όλο της το μεγαλείο της ελληνικής σκέψης, αξιών και πολιτισμού. Αυτή τοποθετεί τον άνθρωπο στο κέντρο της Δημιουργίας ως ένα θεϊκό ον με άπειρες δυνατότητες πνευματικής ανάπτυξης μέσα σε ένα πλαίσιο ελευθερίας, αξιοκρατίας και ανθρώπινης αλληλεγγύης. Ο παράλογος και βίαιος ανθρώπινος ανταγωνισμός και οι πόλεμοι θα αντικατασταθούν από την ευγενή άμιλλα του αθλητισμού σύμφωνα με τα αρχαία ελληνικά πρότυπα και όχι όπως αυτά έχουν εξελιχθεί και διαφθαρεί από τις σύγχρονες καταναλωτικές, υλιστικές κοινωνίες.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ

Καμία κοινωνία δεν μπορεί να είναι δίκαιη, ευνομούμενη και να ευημερεί, δηλαδή να είναι αξιοκρατική όταν έστω και ένα από τα μέλη της υποφέρει από αδικία και δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για να καλύψει τις βασικές, ζωτικές του ανάγκες. Η αξιοκρατική κοινωνία θα πρέπει να εξασφαλίζει ότι όλα τα μέλη της προστατεύονται από την ανέχεια και την πείνα. Ότι όλα τα παιδιά αναθρέφονται σε ένα ισορροπημένο, υγιές περιβάλλον προστατευμένα από την εκμετάλλευση και την κακοποίηση και έχουν τουλάχιστον την βασική μόρφωση ως αυριανοί πολίτες. Ότι κανένας ηλικιωμένος δεν είναι μόνος και ανήμπορος. Ότι καμία οικογένεια δεν αγωνίζεται μόνη της για να βελτιώσει την ζωή των μελών της. Η αξιοκρατική, κοινωνική πρόνοια αφορά την κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη και συναδελφοσύνη όλων των πολιτών χωρίς καμία εξαίρεση. 

ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Σε όλες σχεδόν τις σύγχρονες κοινωνίες του άλογου καταναλωτισμού, του υλισμού και του κακώς εννοούμενου ανταγωνισμού για την λεηλασία των φυσικών πόρων του πλανήτη και την συσσώρευση υλικού πλούτου, κυριαρχεί η ανομία και η αδικία. Τα θεσμικά όργανα της δημόσιας τάξης και δικαιοσύνης διαφθείρονται σε μεγάλο βαθμό από τους κυβερνώντες και τους ισχυρούς για να μπορούν να παρανομούν οι ίδιοι ατιμωρητί και να ελέγχουν τους πληθυσμούς όταν αυτοί διαμαρτύρονται για την εμφανή ανομία και αδικία που επικρατεί στις σύγχρονες κοινωνίες. Τα σωφρονιστικά ιδρύματα ονομάζονται έτσι μόνο κατ’ ευφημισμό. Στην πραγματικότητα είναι εκπαιδευτικά ιδρύματα για εγκληματίες στην χειρότερη περίπτωση και σε αντιπαραγωγική τιμωρία ανθρώπων που αδίκησαν το κοινωνικό σύνολο το οποίο τώρα τους εκδικείται. Η αξιοκρατική κοινωνία θα πρέπει να προωθεί την πραγματική έννοια της δικαιοσύνης και του σωφρονισμού δίνοντας την δυνατότητα σε αυτούς που έσφαλαν να αποζημιώσουν την κοινωνία ουσιαστικά μέσα από κοινωνική προσφορά και να αναμορφωθούν επίσης ουσιαστικά όπου είναι δυνατόν εξετάζοντας  και διορθώνοντας τα αίτια που τους οδήγησαν στο σφάλμα. Η δημόσια τάξη θα πρέπει σε κάποιο βαθμό να είναι υπόθεση όλων των πολιτών και όχι μόνο εντεταλμένων θεσμικών οργάνων. Εξαίρεση θα αποτελούν το οργανωμένο έγκλημα, πράξεις βίας και η διακίνηση ναρκωτικών και ανθρώπινου δουλεμπορίου, πορνείας και παιδικής εκμετάλλευσης που αποτελούν τα χειρότερα κακουργήματα που διαπράττονται σε βάρος της κοινωνίας. Αυτές οι εγκληματικές δραστηριότητες συνήθως καλύπτονται και προωθούνται από άτομα και οργανωμένα συμφέροντα που έχουν πρόσβαση στην εξουσία και στους κυβερνώντες και γι’ αυτό δρουν ανενόχλητα. Η αξιοκρατική κοινωνία θα πρέπει να πατάσσει τέτοιες απόπειρες και συμπεριφορές εν τη γενέσει τους, γρήγορα και απόλυτα χωρίς κανένα ελαφρυντικό.

ΤΟ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ

Οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Κανένα απολυταρχικό καθεστώς, σοσιαλιστική/κομμουνιστική δικτατορία ή κοινοβουλευτική φαυλοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει αν ο λαός είναι ενημερωμένος σωστά και αποφασισμένος να πει όχι στην ανομία του καθεστώτος. Στην κοινοβουλευτική φαυλοκρατία είναι εμφανές ότι το σύστημα ευνοεί τις αποφασισμένες και οργανωμένες κομματικές μειοψηφίες να κυβερνούν εξυπηρετώντας αποκλειστικά και μόνο τα κομματικά συμφέροντα και όχι να υπηρετούν το κοινωνικό σύνολο και τα εθνικά συμφέροντα. Όλοι οι πολίτες έχουν υποχρέωση να συμμετέχουν ενεργά σε κάποιο βαθμό στην διακυβέρνηση εκλέγοντας τους πιο ικανούς και άξιους και ελέγχοντας τις πράξεις τους άμεσα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την άμεση, αξιοκρατική δημοκρατία. Σε αυτήν  δεν υπάρχουν κόμματα και οργανωμένα συμφέροντα αλλά η συμμετοχή όλων των πολιτών στην πολιτική ζωή. Η κοινωνία οργανώνεται σε κοινωνικούς πυρήνες με συγκεκριμένο αριθμό πολιτών έτσι ώστε να μπορούν να γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους. Από αυτούς τους κοινωνικούς πυρήνες κάθε χρόνο εκλέγονται αντιπρόσωποι στην εθνοσυνέλευση η οποία είναι το ανώτατο όργανο του έθνους.  Από την εθνοσυνέλευση πηγάζουν όλες οι άλλες εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική.

Ο σκοπός του Ελληνικού Αξιοκρατικού Κινήματος είναι να ενημερώσει τον ελληνικό λαό ότι υπάρχει μία δίκαιη και βιώσιμη λύση στην οργάνωση μίας ευνομούμενης, αξιοκρατικής κοινωνίας η οποία επιτρέπει στο άτομο να δρα, να παράγει και να εκφράζεται  απολύτως ελεύθερα χωρίς να υποδουλώνεται στους κοινωνικούς θεσμούς, χωρίς να υπόκειται σε εκμετάλλευση, διωγμούς και καταπίεση. Όχι μέσα από την προκρουστική, κομμουνιστική και σοσιαλιστική  «θεσμοποίηση» και «κρατικοποίηση» της κοινωνικής αλληλεγγύης, φιλανθρωπίας και παραγωγικότητος. Ούτε μέσα από τον παράλογο, απάνθρωπο και απαξιωτικό ανταγωνισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας που προωθεί την απληστία, την ματαιοδοξία και την υλιστική υποδούλωση του ανθρωπίνου πνεύματος. Αντίθετα να έχει την ηθική ικανοποίηση ότι οι πράξεις του δεν βελτιώνουν μόνο την δική του ποιότητα ζωής αλλά και κατ’ επέκταση όλης της κοινωνίας. Ότι αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την δική του πρωτοβουλία και εργασία, εθελοντικά και με ελευθέρα βούληση μέσα σε ένα ευνομούμενο, αξιοκρατικό κοινωνικό πλαίσιο.  

Ο κύριος σκοπός της Αξιοκρατικής Κοινωνίας είναι να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις ατόμου και κοινωνίας σε νέες βάσεις. Να καλλιεργήσει την κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη, αρμονία σχέσεων και πνευματικής ανάπτυξης, ευημερίας και προόδου για όλα τα άτομα χωρίς διακρίσεις, διχασμό, προκαταλήψεις, δογματισμούς, φανατισμούς, καταπίεση και προσωπικές προτιμήσεις ή αντιπάθειες. Ταυτόχρονα να επιτρέψει στο κάθε άτομο την απόλυτη ελευθερία να ζει όπως το ίδιο επιθυμεί χωρίς κοινωνικές επιταγές, κατευθύνσεις και χειραγώγηση. Να συνεισφέρει εθελοντικά στην κοινωνία μέσα από συλλογική δράση, αξιοκρατικά με πλήρη συνείδηση των πράξεων του και ελευθερία επιλογών, ισορροπημένα μεταξύ προσωπικών επιδιώξεων, οραμάτων και σκοπών και του γενικού κοινωνικού καλού και ευημερίας. Αυτές οι δύο καταστάσεις δεν είναι αναγκαστικά αντικρουόμενες όπως έχουν διαφθαρεί από τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα, κοινωνική οργάνωση και κοσμοθεωρίες. 

Η κοινή λογική υπαγορεύει πως ότι είναι καλό για ένα άτομο είναι καλό και για το κοινωνικό σύνολο και το αντίθετο. Η οργάνωση της κοινωνίας σε καθαρά αξιοκρατικές βάσεις στοχεύει στην πλήρη αξιοποίηση του ατομικού ταλέντου και προσπαθειών για βελτίωση της ποιότητος ζωής του ατόμου μέσα σε ένα ευνομούμενο, ισορροπημένο και επίσης λογικό κοινωνικό πλαίσιο. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι η ταυτόχρονη ατομική και συλλογική-κοινωνική ευημερία και ανάπτυξη. Η αξιοκρατική κοινωνία δίνει την δυνατότητα σε όλα τα μέλη της να αποφασίζουν τα ίδια για το μέλλον τους μέσω της διαδικασίας της άμεσης δημοκρατίας. Δεν έχει σημασία αν αυτές οι αποφάσεις είναι σωστές ή λανθασμένες όπως ακούγεται συχνά ότι μπορεί να συμβαίνει στα πραγματικά δημοκρατικά πολιτεύματα με την σωστή ελληνική έννοια των λέξεων. Σωστό ή λάθος είναι  σχετικές έννοιες ειδικά όσον αφορά τις κοινωνικές δυνάμεις και την έκφραση τους. Η άγνοια αυτής της αλήθειας έχει οδηγήσει τις κοινωνίες σε απολυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα όπως οι «σοσιαλιστικές, λαϊκές δημοκρατίες», «φωτισμένες» δικτατορίες, φασισμό και εθνικοσοσιαλισμό-ναζισμό όπου ο ένας ή μία ελιτιστική ομάδα ατόμων επιβάλουν τις δικές τους απόψεις, συνήθως βίαια και απάνθρωπα όσον αφορά το σωστό ή λάθος κοινωνικά.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν την ζωή τους και να εξασκούν πλήρως την ελευθερία βούλησης και ατομικά αλλά και συλλογικά. Αν οι αποφάσεις τους οδηγήσουν σε υποβάθμιση της ποιότητος της ζωής τους ή σε αναβάθμιση της είναι αποκλειστικά δικό τους θέμα και αρμοδιότητα και όχι «εθνοσωτήρων», καθοδηγητών και εκ των άνωθεν επιβολών. Αυτή η ελευθερία βούλησης και δράσης και σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο είναι το μόνο κοινωνικά σωστό και αποδεκτό σύμφωνα με τα αξιοκρατικά κριτήρια. ’σχετα με το αποτέλεσμα, καλό ή κακό. Αυτά τα αξιοκρατικά κριτήρια είχε υιοθετήσει και ο μεγαλύτερος ίσως φιλόσοφος όλων των εποχών, ο Σωκράτης όταν αρνήθηκε να βλάψει τους θεσμούς της Αθηναϊκής δημοκρατικής κοινωνίας αποφεύγοντας την ποινή του θανάτου που του επιβλήθηκε, έστω και άδικα. Τα επιχειρήματα του ήταν πολύ απλά, λογικά, αξιοκρατικά και διαχρονικά. «Πως μπορώ να βλάψω την κοινωνία που με ανέθρεψε, μόρφωσε και προστάτεψε, παρακούγοντας τους νόμους που έχει θεσπίσει και που εγώ ο ίδιος εψήφισα, εφήρμοζα και ακολουθούσα επειδή τώρα εγώ διαφωνώ με την απόφαση που με καταδικάζει σε θάνατο».

Η αξιοκρατική κοινωνία είναι η συνέχιση του μεγαλείου της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Της διαρκούς έρευνας της ανθρώπινης φύσης και κοινωνίας με σκοπό την συνεχή αναβάθμιση και βελτίωση και των δύο σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης. Της πλήρους εφαρμογής ατομικά και κοινωνικά της Σωκρατικής ρήσης «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (E.A.K.)